Cihangir & Çukurcuma, Istanbul: De Heuvel van Lange Ontbijten en Oudere Meubels

Cihangir is de heuvel boven Beyoğlu waar de rij voor kahvaltı al voor 10 uur 's ochtends begint en niemand erin lijkt te hebben dat hij ergens anders moet zijn. Daaronder laten de antiekwinkels van Çukurcuma Ottomaanse meubels en oude boomboxes op de stoep staan, zodat je bij het bergafwaarts lopen om een vergulde spiegel of een doos met radio's uit de jaren 60 moet stappen die iemand nog niet heeft geprijsd. Samen vormen ze het dichtst dat Istanbul bij een dorp komt dat toevallig een skyline heeft — steil, geplaveid, uitgesproken en grotendeels ongeïnteresseerd in of je nu gekomen bent.

Waar Cihangir & Çukurcuma bekend om staan

De reputatie hier rust op twee onglamoureuze dingen: ontbijt en katten. Cihangir is sinds de jaren 80 en 90 het bohémienadres van Istanbul, toen schrijvers, acteurs en muzikanten de vervaagde Ottomaans-Griekse appartementsgebouwen van de wijk begonnen op te kopen — het soort met hoge plafonds, afbladderende luiken en een gemeenschappelijk trappenhuis dat naar iemand anders' avondeten ruikt — en een gevestigde expatgemeenschap zich daarnaast vestigde. Die groep runt de wijk nog steeds zichtbaar: het zie je in de tweedehandsboekwinkels, het aantal mensen dat om 15.00 uur aan cafétafels schrijft, en de katten, die de hele heuvel als gezamenlijk eigendom beschouwen en gevoerd worden door winkeliers die het zouden ontkennen als je het vroeg. Er is geen enkele hoofdstraat om je aan te oriënteren. In plaats daarvan organiseert de wijk zich rond een handvol benoemde straten — Sıraselviler Caddesi die vanaf Taksim naar beneden loopt, Akarsu Caddesi die door de cafécluster slingert, Defterdar Yokuşu die naar Çukurcuma afdaalt — en je leert de plek door ze te leren, niet door een ruggengraat te volgen.

Waar te eten en drinken

Ontbijt is het kenmerkende gerecht van de wijk, en Van Kahvaltı Evi aan de Defterdar Yokuşu is de reden. Het is een kleine, familiegerunde zaak die een Vanmeer-stijl ontbijt serveert — honing, kaymak-kleurige room, cacık, huisgemaakte jam, auberginepannenkoeken, kavut, dat geroosterde tarwemeel dat met honing en walnoten gekneed wordt tot iets tussen een pasta en een dessert in — en in het weekend loopt de rij ervoor de deur uit en lijkt niemand er last van te hebben. Dit is geen menu dat je haast; het is een menu waar je twee uur over doet terwijl de koffie koud wordt en vervangen wordt.

Een paar minuten lopen verderop aan de Akarsu Caddesi doet Smyrna het andere trucje van de wijk — een voormalige antiekwinkel die is omgetoverd tot retrocafé, vol met het soort mismatched meubels dat de handelaren van Çukurcuma als hun eigen voorraad zouden herkennen, en zich na zonsondergang stilletjes omclassificeert tot bar. Susam, aan de Susam Sokak, draait de langere dienst: open van 10.00 tot 2.00 uur voor ontbijt, salades en wat je ook nodig hebt aan koffie of een drankje op welk uur je ook verschijnt, waardoor het het dichtst bij een woonkamer met kassa is dat de buurt heeft. En wanneer de gelegenheid om iets meer gecomponeerds vraagt dan een cafétafel, levert 5. Kat het vanaf zijn vijfde verdieping: een dakterrasrestaurant met een panoramisch uitzicht van de Bosporus tot Topkapı — het antwoord van Cihangir op het speciale-avondjesprobleem, en een van de weinige plekken hier die op een uitzicht drijft in plaats van het idee te weerstaan.

Nachtleven

Niemand doet alsof dit een uitgaanswijk is, en de lokale wijsheid is er eerlijk over: voor de grote avonden in Istanbul ga je elders in Beyoğlu, of aan de overkant naar Kadıköy. Wat Cihangir in plaats daarvan doet, is de bar die vroeger een café was en het café dat zonder veel ceremonie overgaat in een bar. Kiki, aan de Sıraselviler Caddesi, is het duidelijkste voorbeeld — een gastro-pub die in de loop van de avond verandert in een dansbar, bekend om zelfgemaakte wodkacocktails en een dansvloer die vanaf ongeveer 23.30 uur vol raakt. Het is een laat-avond nachtleven, gebouwd op vaste klanten in plaats van een deurbeleid, en het past bij een buurt die liever heeft dat je blijft voor een vierde drankje dan dat je doorgaat naar iets harders.

Dingen om te doen

Het Museum van Onschuld is het enige echte bezienswaardigheid in de omgeving, en het verdient die omschrijving op een manier die de meeste roman-gerelateerde musea niet doen. Orhan Pamuk bouwde een echt museum op een achterstraat in Çukurcuma rond zijn gelijknamige roman uit 2008, en vulde 83 glazen vitrines — één per hoofdstuk — met de alledaagse voorwerpen van het Istanbul van de jaren 70 die het liefdesverhaal van het boek volgen: sigarettenpeuken, filmsterposters, de huiselijke rommel van een stad en een decennium in plaats van een hoogtepuntencollectie. Het beloont als je het boek eerst hebt gelezen, maar werkt ook als je dat niet hebt gedaan, als een stuk burgerlijke obsessie dat fysiek is gemaakt. Het is open van dinsdag tot zondag, van 10.00 tot 18.00 uur.

Winkelen

Çukurcuma is de reden dat een serieuze shopper naar dit deel van de stad komt — ruim honderd kleine antiek- en vintagehandelaren in een paar blokken onder de Cihangirmoskee, die Ottomaanse en Europese meubels, keramiek, textiel, kroonluchters en het soort curiosa verkopen dat zich aan elke categorienaam op een gevel onttrekt. Je winkelt hier niet echt, je drijft — in en uit deuropeningen, langs een kledingkast die tegen een stapel vergulde spiegels leunt, langs een krat vinyl dat iemand nog aan het sorteren is. A la Turca, aan de Faik Paşa Caddesi, is een van de vaste waarden van de wijk, en de straat zelf is de wandeling waard, zelfs op dagen dat je niets koopt — de stoep doet dienst als showroom, dus het koopwaar begint voordat je bij een deur bent.

Waar te overnachten in Cihangir & Çukurcuma

Dit is een buurt van boetiekhotels en appartementen, geen buurt van grote hotels, en dat past beter bij de residentiële, lokale sfeer dan een lobby vol toergroepen. De straten rond de Faik Paşa Caddesi in Çukurcuma clusteren de kleine designhotels en appartementverhuur — meestal omgebouwde 19e-eeuwse gebouwen, met een trappenhuis en een straatdeur die het gevoel geven dat je er echt bent ingetrokken in plaats van ingecheckt — en ze zitten aan de duurdere kant van het middenklasse-budgetgevoel van de buurt, boven de prijzen van de oude stad maar onder die van Nişantaşı. Het is een goede uitvalsbasis voor wie rustige ochtenden en een korte, steile wandeling naar al het andere wil in plaats van een hotel met uitzicht en niets lokaals eromheen.

Verplaatsen

Cihangir ligt op de heuvel tussen Taksimplein en de veerpier van Kabataş, vanaf beide beloopbaar, zij het steil — platte schoenen zijn hier geen suggestie, maar een vereiste zodra de kasseien beginnen. Vanaf Taksim is het vijf tot tien minuten de Sıraselviler Caddesi af naar de wijk zelf. Vanaf Sultanahmet of de oude stad neem je tram T1 naar Kabataş en dan de kabelbaan F1 omhoog, die je benen spaart voor de klim, ook al spaart het je de terugweg niet. Er is geen metro- of tramhalte in de buurt zelf, wat deels verklaart waarom het nog steeds residentieel aanvoelt in plaats van doorgangsgebied — je arriveert te voet, en je vertrekt op dezelfde manier, meestal langzamer dan je van plan was.